Saxicola torquata
| Roodborsttapuit Saxicola torquata |
|
|
|
|
| Grootte | L 12,5cm. Kleiner dan Roodborst. |
| Biotoop | Roodborsttapuiten zijn vogels van open tot halfopen, vaak droge terreinen met enige struweelopslag of hoog opschietende kruiden. Het goed verborgen nest wordt op of net boven de grond gebouwd. |
| Kenmerken | Vanaf een uitkijkpost in het territorium wordt het grootste deel van het uit insekten en ander klein gedierte bestaande voedsel opgespoord. |
| Trek | De meeste Roodborsttapuiten worden waargenomen in maart-oktober. Een klein aantal overwintert. Onze roodborsttapuiten brengen de winter veelal door in Zuidwest-Europa. |
| Aantallen | Duidelijke afname van het aantal broedparen en het broedareaal. De afname van de roodborsttapuit is vrijwel beperkt tot het agrarisch gebied. Daarmee staat de soort model voor de steeds verdere verarming van het landelijk gebied. Veelbetekenend is dat de soort vaak meteen na uitvoering van een herverkaveling verdween. Als belangrijkste oorzaken worden genoemd: Het verdwijnen van overhoekjes, het spuiten en branden van sloten, greppels en akkerranden, de groeiende populariteit van - zwaar bemeste - maïsakkers en de verarming van agrarische graslanden. Alleen een 'cultuuromslag' in het cultuurland lijkt de roodborsttapuit daar te kunnen redden. Zeker is dat ecologisch boeren met oog voor ruige perceelsranden de soort ten goede komt. Herstel van kleinschalig landschapsonderhoud kan daarnaast een nuttige rol spelen. Het tolereren van enige 'slordigheid' in het beheer van agrarische randgebieden is, hoewel misschien niet passend in onze volksaard, de beste manier om de roodborsttapuit in het buitengebied te behouden. Vogelwerkgroepen kunnen de soort helpen door het monitoren van de aantallen, het helpen bij kleinschalig landschapsonderhoud en het stimuleren van een 'groener' beleid in het buitengebied. |
|
|
|
|
|
|
|
|